İpim yok boynuma asacak
Düz değil yollar
Eskiden idam edilirken insanlar
Şimdi kendi idamını gerçekleştiriyorlar
Bilinmeyen bir denizde
Denizin altında
Denizin altında mezar yok
Evet denizin altında mezar yok
Sesler çoğaldı
İpim yok boynuma asacak
Çığlık çığlığa bir kıyamet
Düz değil yollar
Çapraz binaların içinde
Mutlu değil insanlar
Mutlu değiliz kim soruyorsa
Ovidius’u
Bilsin ki o da mutsuz idamdan kurtuldu
Ama
Sürgün kaderiydi
Kolay değil yollarda yol alıp yoluna gidecek paranın kalmaması
Dilim bir ip gibi
Dolanıyor boyunlarına insanların
Ben istemedim
Ben istemedim
Ben icat etmedim
Ben söylemek istediklerimi salyangoz gibi taşıdım sırtımda
Ama size söyleyemedim
Göremedi gözler solan bedenimi
İşitmedi kulaklar sesimi
Sözlerim…
Özlem doluydu
Sevgi yüklüydü
Acıların içindeydi sözlerim
Kolay değil
Yazması da
Anlamayacağınız sözler biriktirdim
Bedenim kaçkın bir orta çağ portresi
Kimse değer verip bakmıyor yüzüme
Kimse para verip okumuyor yazdıklarımı
Ne anladın
Ne söyledin
Ne söyleyebilirdin
Orta çağın içindeki portreyi kaldırıyorum, bir fidan dikiyorum, bir şarkı söylüyorum, bir ezgi yaratıyorum, Notre Dame’da ilahi okuyorum, ziftin en beterini çekiyor, en güzel çiçekleri senin için koparıyorum
Sonuçta
Hiçbir şey yok
Hiçlikte hiçbir şey yok
Yol alın geminizde, arabanızda, uçağınızda, raylarda
Keşke
Sylvia
Senin kadar cesur olup
Senin kadar güzel gözlere sahip olsaydım
Kapattım gözlerimi görmesin kimse
Görenler kör etti seni
Dilimi kestim sesimi hatırlamıyorum
Bir ayna bir bıçak
Rayların içinde olmak istiyorum
Her gün binlerce bedeni taşıyan
Binlerce kez ölmek istiyorum
Acımı içimden atacak
Bir formül yaratmak istiyorum
Yoklukta yok olan ateş değildi
Kalbinde olan ateş değildi
Seni yakan kalbin değildi
Sen suydun alev oldun şimdiyse kül kaldın
Bunu yapanların neydi derdi
Sen anlamadan
Üstüne dev bir karanlık gerildi
Yüzünü bir daha görmedi
Sesini bir daha duymadı
Duymak istemedi
Gözlüklerini kırdın
İnceliklerin esiri oldun
Ama
Binlerce defa ölmek istedim
İşte Martin, ben bu kadar korkak bir adamım
Ölmeyi bile beceremedim
Acımın yükünü eledim
Ama geçmiyor
Geçmiyor
Ben raylarda yatmak istedim
Biliyorum kimseye yetemedim
İçimdekileri içtim
Kan kızıl şimdi
Ak
Oluk
Oluk.
Mustafa KARATAŞ

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here